من اشكهاي خودرا به دوش مي گيرم

                                            براي آنكه ببيني چقدر دلتنگم

 

تو را من چشم در راهم

                                   من از يادت نمي كاهم

 

ساده است ستايش گلي

                              چيدنش

                                         واز ياد بردنش

                                                        كه بايد آبش داد............

 

هر كجا عشق خيمه زند آنجا جاي عقل نيست.

 

اي كاش بعد از چند آشنايي 

 

                                       نمي بود در جهان زهم جدايي

 

نقاشي را گفتند نقشي بكش 

                                            او حبابي بر لب دريا كشيد

 

دلم در بي قراري سوخت افسوس . . . .

قفس بال و پرم را سوخت افسوس . . . .

دل ما هم كلاس عشق مي رفت

ولي آشفتگي آموخت افسوس . . . .

 


 

نوشته شده توسط zohreh در جمعه ششم مهر 1386 ساعت 12:1 موضوع | لینک ثابت